U nedeljama pred rođenje Hristovo, običaji su, uglavnom, svuda isti. Detinci su prošli, a danas slavimo Materice, dan kada oci i deca “vezuju” majke, a one im se “dreše”.
Simbolika ovog uzajamnog “vezivanja” i “drešenja” između dece i roditelja jasna je: pripremamo se za doček najradosnijeg praznika hrišćanskog – Božića, koji je pomirio čoveka sa Bogom oslobodivši ga veza grehovnih, a vezavši ga ljubavlju za Boga.
Kako navodi SPC, u želji, dakle, da njegov dolazak sačekamo vezani najčvršćim vezama međusobne ljubavi, jer je i on – Božić – ljubav, koja je “sveza savršenstva”, i mi se o Detinjcima, Matericama i Ocima međusobno “vezujemo” i “drešimo”. To vezivanje i drešenje prevazilazi porodične krugove i prostire se na i na rođake, prijatelje i sve poznanike, i tako nastaje spontano opšte srpsko, pravoslavno-hrišćansko proslavljanje vezivanja i drešenja pred nastupajući praznik rođenja spasiteljeva, koji je odrešio Adama i Evu od večne smrti i podario im život večni.
Toga dana, deca sa unapred pripremljenim kanapom, koncem, šalom, maramom ili kaišem na prepad zavežu majku, na isti način na koji su njih majke vezivale na Detinjce. Majka se pravi da ne zna zašto je vezana, dok joj deca čestitaju praznik, a onda deli deci poklone, i na taj način se dreši. Pokloni su simbolični, važna je porodična ljubav koja se na ovaj praznik i kroz ove običaje širi u porodici.
Isto tako se vežu i sve udate žene, koje se dreše poklonima deci, kolačima, ili nekim drugim slatkišima.
U dubljem, crkvenom kontekstu, praznici Detinci, Materice i Očevi ne povezuju samo jednu generaciju, nego sve generacije roditelja i dece unazad. To povezivanje seže do najdaljih, najstarijih vremena biblijske istorije i sve do svih velikih žena iz predhrišćanskih i hrišćanskih vremena.
Sprema se posni ručak i porodica okuplja oko njega.
